Tkanie sieci w sieci

2010-09-10T12:26:00.000-07:00

Kolejny rok szkolny się otwiera, tym razem deszczem, który mnie osobiście skłania do natychmiastowego zagrzebania się pod kocem z książką („Saga Sigrun” Cherezińskiej aktualnie, polecam, mniam).
W ramach uaktualniania strony do zakładki „historia firmy” dopisałam właśnie kolejny, poprzedni rok, i zdumiałam się! Kilka linijek zaledwie, a zdałam sobie sprawę jak tego wiele! Kolejne grupy, warsztaty, zajęcia, wygrany wielki projekt. Jak to się dzieje na co dzień, to jakoś samo idzie, nie zauważam. Dopiero zebrane razem uzmysławia mi, jak tego jest dużo. Wielka obfitość – ludzi, spotkań, projektów, pomysłów.
A co na ten rok? Nowe rzeczy. I kontynuacja - zaczętych grup, projektu dla bezrobotnych kobiet. I do tego sny – prowadzące mnie w nieznane – śni mi się, że tworzę spektakl, teatr, albo piszę książkę. I to już wiele razy... Jakoś trudno mi sobie wyobrazić abym w zapchany kalendarz włożyła jeszcze teatr, na którym nota bene nie znam się wcale... Ale – śni się, a jak wiadomo, jak się śni, znaczy że ważne.
Warsztaty letnie za nami, mam nadzieję, że wkrótce jakieś opowieści, relacje i zdjęcia się pojawią. Zapraszam do czytania, oglądania i odwiedzin w Miejscu Kobiet. W tym roku dalej spotykać się będzie krąg kobiet, dalej pracować będzie grupa z zeszłego roku, oraz grupa po – wakacyjna. Odpowiadam na pytanie, które często pada - na otwieranie nowej stałej kobiecej grupy przeze mnie, w tym roku szkolnym szansy nie ma, w związku z intensywną pracą przy projekcie, z grupami, które już są, i w szkole psychoterapii (psychologii zorientowanej na proces). Ale zapraszam do śledzenia aktualności i strony Fundacji (www.miejscekobiet,pl) – na pewno jakieś nieoczekiwane możliwości spotkań się pojawią.
Zapraszam!

2010-07-09T09:57:00.001-07:00

Kochane kobiety

dziękuję za kolejny rok spotkań, warsztatów, łez, śmiechu, wspólnych odkryć, radości. Jak zwykle – inspirująco. I krok dalej.
Za nami już właściwie warsztaty letnie.
Przed nami – lato z całą jego rozkoszą – ciepłych wieczorów, słońca, swobody, ciepłego rozgrzania zmysłów, ładowania baterii.
Życzę – miłości.
Agnieszka

Koniec roku szkolnego

2010-06-17T11:33:00.000-07:00

Dziś mój ostatni dzień sesji terapeutycznych w tym roku. Sprzątnęłam nagromadzone papiery, podlałam kwiaty, i pożegnałam nasz zaciszny gabinecik na kilkanaście letnich tygodni. Od kilku lat zamykam gabinet w połowie czerwca i otwieram we wrześniu. Stało się to już tradycją, pewną klamrą zamykającą i otwierającą rok. Czuję się więc dziś jak tuż tuż przed zakończeniem roku szkolnego i rozdaniem świadectw. Podekscytowanie, radość, duma z kolejnego roku, lekki żal nad tym co niedopracowane, no i przedsmak cudownej wolności lata... Najpierw warsztaty letnie, które uwielbiam szczerze – siedzenie przy ogniu, dużo przestrzeni na głęboką pracę i transformację i jednocześnie czas na zwykłe pobycie. Nowe osoby na warsztacie otwartym w sierpniu (miejsc już brak, zapisy zamknięte). No i – wakacje! Osobista przestrzeń moja, najbliższych, rodziny, przyjaciół. Dystans do pracy i Warszawy. Zapachy, smaki, woda, las i mnóstwo czasu....
To już za chwilę!
A na zdjęciu wspomnienie z wakacji sprzed dwóch lat...

Przywileje

2010-06-13T13:07:00.000-07:00

Warsztat w Gdańsku o pracy ze światem i z grupami z perspektywy psychologii zorientowanej na proces. Gdy jechałam na zajęcia miałam ciekawą przygodę – jak znalazł na warsztat. Burza i poważna awaria zatrzymała pociąg w połowie drogi, już z dwu godzinnym opóźnieniem, i kilka godzin stania przed nami. Perspektywa dojechania na czas na zajęcia – malała z każdą chwilą. Nie było już autobusu, tory zamknięte. Pat. Nie było wyjścia i wraz z kilkoma kobietami pojechałyśmy do Trójmiasta taksówką, przede mną jawiła się już bowiem perspektywa odwołania warsztatu, i odrabiania go w niewiadomej przyszłości, a terminarz zabukowany. Pojechałyśmy więc, a wspólna podróż okazała się okazją do obserwacji socjologicznych. Dodam, że byłyśmy pasażerkami wagonu pierwszej klasy, którą jechałam, gdyż na 2 klasę miejsc już nie było. Jedna z kobiet twierdziła kilkakrotnie, że powinni przysłać po nas autokary, „no przynajmniej po nas, pasażerów I klasy”. Początkowo zmilczałam, uznawszy, że jest zmęczona, podróż trwała ok. 10h. Ale gdy z oburzeniem powtórzyła to po raz kolejny – nie wytrzymałam. Zareagowałam. Skąd ten pomysł? Różnica w cenie biletu to ok. 40 zł, czy ono predestynuje nas do lepszego traktowania? Do czegokolwiek? Nie miałam już siły reagować, gdy kolejna z pasażerek stwierdziła, że jesteśmy „sto lat za murzynami”. WRRR! Rasistowski tekst. Dlaczego to nie jest oczywiste? Wciąż nie jest.
Następnego dnia jadąc na zajęcia spotkałam niewidomą dziewczynę jadącą z psem przewodnikiem w trójmiejskiej skm-ce. Zrobiło mi się gorąco gdy wysiadała z kolejki – niskie stopnie, duża przerwa między poziomem pociągu, a peronem. Na dokładkę zaś wychodząc z dworca spotkałam osoby o bardzo niskim wzroście. I tak wzbogacona o przykłady z tzw. życia poszłam poprowadzić zajęcia o mniejszościach, większości, rangach, przywilejach itp. Temat pasjonujący i gorący. Grupa gdańska – świetna. O dyskryminacji i rangach mówić i pisać można długo. To co we mnie zostało to mocne odczucie, że nasz świat „napisany” jest z bardzo konkretnej perspektywy – silnego, zdolnego, heteroseksualnego, sprawnego człowieka, mężczyzny na ogół. I nie jest to perspektywa słabszego, tego, który nie dosięga. Nie jesteśmy równi, jesteśmy bardzo różni. Nieliczni z nas budzą się z poczuciem bezpieczeństwa, spokoju, zaufania. Taki stan wewnętrzny to duży przywilej. Świat piszą ci, którzy przywileje mają. A przywileje zaślepiają. I nagle zaczyna się wydawać, że oczywistością jest fakt, że skoro zapłaciłaś 40 zł więcej za bilet, specjalne prawa należą się właśnie tobie....

Długi weekend z dietą w tle

2010-06-09T13:43:00.000-07:00

Rozkoszny długi weekend czerwcowy spędzony w gronie przyjaciółek w Sopocie – spacery, dyskusje, morze i ryby. Wspaniała pogoda. Mnóstwo śmiechu. Z dala od Warszawy i praca jako temat zakazany. Jednym z wiodących tematów były – nasze ulubione diety. Na tapecie – dieta proteinowa. Jedna z nas – w trakcie stosowania tejże właśnie. Ileż rozmów, przeliczeń, przygotowań. Pożegnań z lodami, pizzą i mojito.
Gdy w poniedziałek spróbowałam diety proteinowej (głównie nabiał i ryby, zakazane warzywa, owoce i reszta), doszłam do kresu. Nie urażając mam nadzieję nikogo, jeżeli służy – super. Do mnie dotarł absurd tegoż. Poczułam, jak bardzo te wszystkie diety (a poczytałam sobie niejedno tego dnia, społeczność internetowa pełna dobrych rad, przykładów i diet – cud) płyną z miejsca kontroli i do ciała – nienawiści. Nie jest to prawda obiektywna, ale subiektywna, moja własna na ten moment. W ciągu ostatnich dwóch miesięcy byłam na głodówce, diecie proteinowej, oraz warzywnej, jadłam nabiał bądź go nie jadłam wcale, jako zakazany i śluzotwórczy, po czym w akcie buntu zjadałam nad morzem loda . Dzięki temu nagromadzeniu przeżyć w tym temacie, z dietami cud i nie – cud pożegnałam się na zawsze. Wszystkie one w moim odczuciu zakładały że ciało to wróg, jedzenie to wróg. Wróg, który mnie opanował, a więc muszę go zwalczyć, wszelkimi możliwymi sposobami. Skończyłam z tym. Raz na zawsze. Pierwsza moja dieta – kolonie odchudzające dla dzieci w wieku lat 10. Dietowa historia długa i pełna zawirowań. Na temat żywienia – mogę napisać, no, przynajmniej, ja wiem – doktorat? Żegnam ten kawałek mojej historii radośnie. Zapraszam do zabawy i życia ciało – przyjaciela. Ciekawe gdzie wylądujemy?
ps. wszystkim uczestniczkom weekendowej wyprawy dziękuję za przemiłe wspólne chwile, tonę zabawy i relaks do trzewi!
aga

Wracam do pracy

2010-06-02T06:03:00.001-07:00

Ruszyłyśmy! Po rozmaitych przesunięciach i opóźnieniach, nierzadko nerwowych – nasz projekt wystartował! 4 maja podpisałam umowę i projekt dla bezrobotnych kobiet się rozpoczął. Po rekrutacji, zakupie sprzętu, przygotowaniach organizacyjnych i formalnych – mamy świetną grupę uczestniczek. Pierwsze warsztaty – psychologiczne zaczęły się w poniedziałek. Zaczęłyśmy przygodę – razem, wspierając się. Szukamy drogi od poczucia wykluczenia i bycia z boku, poza głównym nurtem – do samego centrum – świata i siebie samych. Płaczemy więc, śmiejemy się, opowiadamy historie, szukamy dróg wyjścia. Rekrutacja i selekcja była ostra, chciałyśmy zaprosić panie naprawdę chcące nad sobą pracować, pragnące zmiany. I takie udało się zgromadzić. Następna grupa rusza po wakacjach! Zapraszamy! Zapowiada się świetny projekt. Radość duża i satysfakcja. Mam dobre przeczucia!

Spotkanie z Sage Emery

2010-05-17T11:56:00.001-07:00

W weekend odbył się warsztat prowadzony przez Sage Emery. Trudno opisać to doświadczenie, ale mogę napisać, że byłam na dziesiątkach warsztatów i dawno, a może nawet nigdy, nie przeżyłam czegoś podobnego. Tak wielkiej siły transformacji, leczenia, zaufania, miłości, cudownego bycia z kobietami, dzikiej radości, i bardzo głębokiej pracy. W nocy przed warsztatem śniły mi się wieloryby wśród których pływam. Nurkowały głęboko, zanurzały się i wypływały w fontannach wody. I taki był ten warsztat – głębokim nurkowaniem w najgłębsze rejony duszy i radosnym wyskakiwaniem do światła. Sage jest niezwykłą nauczycielką, przewodniczką, na jaką długo czekałam. Pokazała mi dalszą drogę – w mojej własnej pracy i dalszej pracy z kobietami. Wiele się nauczyłam, wiele nowego o sobie doświadczyłam. Drzwi dawno zatrzaśnięte otworzyły się na nowo, za co moje serce jest wdzięczne do głębi. Wielkie podziękowania dla wszystkich dobrych duchów i osób (Tanna, Ela, Estera), które tak wielką pracę w przyjazd Sage włożyły. Dziękuję!

Nasze ulice - Manifa 2010

2010-03-05T13:55:00.000-08:00

Kobiety! W niedzielę kolejna Manifa. Idźmy wszystkie! Każda się liczy. Poniżej tegoroczne postulaty:

XI WIELKA MANIFA Warszawska
pod hasłem:
SOLIDARNE W KRYZYSIE
SOLIDARNE W WALCE

7 MARCA (niedziela), godz. 12.00
start: Plac Defilad

POSTULATY XI WIELKIEJ MANIFY KOBIECEJ TO PODSUMOWANIE PROBLEMÓW, O KTÓRYCH MÓWIŁYŚMY PRZEZ OSTATNIE 10 LAT:

1. Opieka zdrowotna. Żądamy wypłacenia obiecanych pielęgniarkom podwyżek! Dość represjonowania działaczek związkowych i kryminalizacji strajków. Żądamy rozwiązań, które zapewnią godziwą opiekę nad osobami chorymi, starszymi i niepełnosprawnymi.
2. Opieka nad dziećmi. Żądamy przywrócenia sieci bezpłatnych państwowych żłobków i przedszkoli, szczególnie w mniejszych miejscowościach i wsiach oraz realizacji inicjatywy Związku Nauczycielstwa Polskiego.
3. Równość rodzicielska oraz równe obowiązki i prawa dla obojga rodziców w prawie pracy. Konieczne jest promowanie i wydłużanie urlopów ojcowskich, a także skuteczna egzekucja alimentów.
4. Nasze emerytury. Żądamy, żeby państwo odprowadzało składki emerytalne za czas urlopu macierzyńskiego i wychowawczego przedsiębiorczyń, stworzyło zabezpieczenia emerytalne dla wdów oraz gospodyń domowych. Konieczne jest także wyrównanie przyszłych emerytur kobiet i mężczyzn.
5. Żądamy wprowadzenia ustawy zakazującej omijających kodeks pracy praktyk zatrudnieniowych stosowanych przez firmy outsourcingowe. Dość umów śmieciowych!
6. Żądamy zaprzestania masowych zwolnień, obniżania i niewypłacania pensji pod pretekstem kryzysu. Premier mówi, ze kryzysu nie ma, pracodawcy weźcie to sobie do serca!
7. Żądamy stworzenia formalnych zabezpieczeń finansowych i prawa dziedziczenia dla par jednopłciowych.
8. Żądamy respektowania zakazu nielegalnych eksmisji, i stworzenia działającego systemu zabezpieczeń dla eksmitowanych. Oczekujemy rozwiązania dramatycznych problemów mieszkaniowych i wprowadzenia prawa do mieszkania na wzór francuski.
9. Żądamy prawnego przeciwdziałania przemocy ekonomicznej w rodzinie.
10. Nowoczesne rozwiązania antydyskryminacyjne. Żądamy dymisji Elżbiety Radziszewskiej i powołania kompetentnej Pełnomocniczki w drodze konkursu! Żądamy wprowadzenia parytetów w wyborach!
11. Pełnia praw reprodukcyjnych. Żądamy edukacji seksualnej opartej na faktach i refundacji nowoczesnej antykoncepcji. Żądamy prawa do decydowania o posiadaniu dzieci!
12. Leczenie niepłodności. Żądamy przyjęcia obywatelskiego projektu ustawy, który reguluje kwestie związane z dostępem do in vitro!
13. Żądamy respektowania świeckości państwa i zakazu finansowania przez państwo związków wyznaniowych.
14. Żądamy spełnienia postulatów dotyczących wyrównywania szans matek, przekazanych Rządowi przez Fundację MaMa.
http://www.manifa.org/

Początek wewnętrznej podróży

2010-01-26T03:15:00.000-08:00

Nowa grupa, 13 kobiet spotkało się w ostatni weekend. Ruszyłyśmy w podróż… Rozpoczęłyśmy ją od pytania kim jestem w wewnętrzną podróż ruszając. A potem popłynęło… Odwiedziłyśmy magiczny ogród czarownicy poszukując swojej siły.
Zawsze bardzo porusza mnie i cieszy gdy widzę, że kolejne kobiety zaczynają szukać uzdrowienia, kobiecej siły, kobiecej wspólnoty. I to wszystko mimo miliona przeciwieństw – plączących w domu dzieci, zaległej pracy, braku czasu, pieniędzy i wielu innych.
Do zobaczenia na kolejnych spotkaniach!

Nowa grupa warsztatowa

2010-01-21T11:23:00.001-08:00

W najbliższą sobotę rusza nowa kobieca grupa. Bardzo się na nią cieszę! Po kilkumiesięcznej przerwie w prowadzeniu warsztatów z przyjemnością myślę o kolejnej przygodzie, którą jest dla mnie każda grupa. Nowe osoby, nowe sprawy, nowe wyzwania. Za każdym razem obszar poruszanych spraw podobny, ale za każdym razem też inny, nowy, poruszający. I radość, że coraz nas więcej na drodze do siebie. Bardzo to niezwykły moment usiąść przed grupą, która się jeszcze nie zna, jeszcze wspólne nitki nie są zawiązane. Cieszę się, ekscytuję, denerwuję…. Pierwsza to grupa, która ruszy w naszym Miejscu Kobiet.
Do zobaczenia!

Wybieram siebie

2010-01-17T03:11:00.000-08:00

Styczniowe spotkanie Kręgu spędziłyśmy próbując rozwikłać wciąż żywą zagadkę kopciuszkowej historii kobiecej. To wszystko na kanwie znanej niestety nam wszystkim doskonale bajki o Kopciuszku. Bajka posłużyła nam za punkt wyjścia do pracy nad relacjami seksualnymi, zwłaszcza między mężczyznami i kobietami. Dopóki rządzi nami wzorzec, oczekiwania na bycie wybraną, dopóty we wszystkich sytuacjach porzucenia, nie bycia wybraną – nasze wątłe poczucie sensu istnienia jako takiego leży w gruzach. A magiczna postać księcia majaczącego w oddali jest jedynym wybawieniem. Jakie jest lekarstwo? Ano jeżeli ja sama staję w miejscu, w którym WYBIERAM SIEBIE, bajka się kończy. Wtedy już jestem wybrana, więc na to nie czekam. Mogę żyć, wchodząc w relację jako równa osoba, a nie piękny przedmiot, który musi lśnić, a który łatwo porzucić, gdy blask z wiekiem bądź codziennością szarzeje. Wybieram siebie – proste słowa, niespodziewane przeciw – zaklęcie.
Ja sama wybrałam siebie, i wybieram w każdej chwili – znaczy nie opuszczam siebie, nie zdradzam, nie krytykuję, nie staję przeciwko sobie. Staję w centrum, i pozwalam płynąć mojemu światłu, mojej sile, miłości, słabości, pięknu i brzydocie. Nie przycinam tego co ze mnie płynie do panujących i obowiązujących wzorców tego, co kobiecie właściwe. Jestem wolna, i jako wolna osoba wybieram swoje życie, i z wolnego wyboru wchodzę w związki. Mogę tańczyć na balu życia, nie czekając na pozwolenie…

Noworoczna równowaga

2010-01-01T02:24:00.000-08:00

W ramach medytacji nowego poszłam na spacer na Nowy Świat.
I oniemiałam! Choinki obsypane śniegiem, który wciąż prószył. Mnóstwo spacerujących osób i mnóstwo świateł! Naprawdę pięknie, ogniście i świetliście. I bardzo przytulnie.

Takie cudowne drobne chwile, gdy mogę usiąść, napić się pysznej kawy, rozkoszując się tylko pięknym widokiem – karmią mnie dogłębnie. To są chwile doskonałe – wiem, że nigdzie indziej tylko właśnie tu, będąc tym, kim jestem. I że to jest najwłaściwsze. Nigdzie nie muszę biec, nigdzie być, i żadna inna, tylko właśnie taka.

Pożegnałam się z tym co w poprzednim roku pojawiło się w moim życiu i okazało się, że było tego naprawdę wiele. Ale chyba najbardziej wdzięczna jestem za to, że spacerując dzisiaj czuję prawdziwy spokój w sercu, spełnienie, ciekawość kolejnych odsłaniających się kart. Wiem, że to wielki przywilej móc budzić się bez lęku, z ufnością rozglądać się wokół, z radością i ciekawością witając nowe.

I tylko jedno mi życzenie nieśmiało kiełkuje – bardzo pragnę tenże stan równowagi zachować…
Agnieszka

Przesilenie

2009-12-31T13:28:00.000-08:00

Nowy Rok

Koniec roku, święta i czas tuż po, czyli w okolicy Zimowego Przesilenia. Ciemność jest coraz większa, ale za chwilę już celebrujemy powrót światła. I czy będzie to pogański, starosłowiański rytuał, czy współczesna nam wersja Gwiazdki – chodzi o to samo. Ciemność dochodzi do swojego kresu, i zamienia się w światło.
A światło to potrzebuje być przywołane i powitane.
Nie zastanawia Was ta ilość lampek, ogni, świec? Paląc je wspomagamy, czarujemy światło. Niechaj wróci, bo z nim odradzają się nowe nasionka i nowe pomysły.

Życzę nam i sobie byśmy w tejże ciemności zostawiły co tam jeszcze starego i zużytego mamy do zostawienia. I z nowym weszły w nowe.

Dziękuję za jeszcze jeden rok wspólnych spotkań, rozmów, prac, kręgu.
Za kolejny rok płynącego ciepła, zmiany i uzdrowienia.
Dziękuję za spełniające się w sposób zdumiewający pragnienia.

Życzę nam wiele światła – w sercu, w duszy, w brzuchu. Niech nam zabłyśnie, ogrzeje, rozświetli.

Girls rock!

2009-12-21T10:23:00.000-08:00

Byłam dziś na projekcji filmu „Girls rock!” w Muranowie, w ramach DKF.
W filmie, który jest reportażem z autentycznego wyjazdu, 80 dziewczynek rozmaitości wszelkiej – wieku, wyglądu, doświadczeń, temperamentu spotkało się na obozie rockowym, po to by wywrzeszczeć, wyszaleć, wyśpiewać, wybębnić i wygrać to, co w duszy im gra. Ponadczasowa siła muzyki, pierwotna, cielesna, z głębi gardeł i brzuchów łączy i wyzwala. Dziewczyny (w wieku 8 – 18 lat) wraz z kadrą wolontariuszek spotykają się na 7 dni, łączą w zespoły, tworzą piosenkę i muzykę, kłócą się, a i owszem, jak najbardziej, wszak temperamentu im nie brak. Po siedmiu dniach wychodzą na scenę – i zamieniają się w dzikie rockerki. Protest songi i zabawne piosenki, wrzask, i delikatny sopran płyną z ich otwartych gardeł. I znana niejednej z nas kobieca wspólnota, która tworzy się na naszych oczach, która łączy, wspiera, wyzwala, choć czasem niemiłosiernie wkurza.

Coś w duszy wyrywa mi się do tego by samej zaśpiewać, wykrzyczeć, zrobić muzykę. Ale zaraz też coś się zatrzymuje. Nie umiem przecież… I zastanawiam się jak wiele z nas w tym miejscu się zatrzymuje? Raczej na co dzień utożsamiam się z bardziej wyzwoloną osobą, która podąża za sobą, realizuje swoje zamierzenia, tworzy w życiu to, czego pragnie. Nie skupiam się na ograniczeniach. Ale gdy słyszę przytaczane w filmie znane mi skądinąd doskonale fakty – to tak jakbym słyszała je na nowo – dziewczynki pytane o to, co najbardziej w sobie lubą wymieniają jakąś część ciała, gdy chłopcy – jakiś swój talent. Największym marzeniem dziewczynki jest – schudnąć, a trend ten znajdujemy już u ośmiolatek. Dziewczynki doświadczają stresu, nerwic, odrzucenia przez rówieśników, wymiotują, boją się iść do szkoły. Przemysł odzieżowy zarabia rocznie miliony dolarów na nastolatkach. Opresja, doświadczana na co dzień przestaje być zauważana. Staje się czymś oczywistym. I nagle zmienia się w depresje, problemy z jedzeniem, sile symptomy fizyczne. Znam kobiety, które doświadczają takiej głębi nieakceptacji siebie, takiej głęboko uwewnętrznionej nienawiści do siebie, swojej kobiecości, swojego ciała, że zamienia się to w myśli samobójcze. Zewnętrzna opresja, która krępuje nasze gardła i głosy. A wraz z nimi – nasze brzuchy i seksualność. W różnych systemach energetycznych u kobiet zaznaczone jest bardzo silne połączenie między czakrą gardła a drugą czakrą, w okolicy waginy. Nie bez powody więc wykrzyczenie to wyzwolenie. A wszystko zaczyna się, gdy mamy kilkanaście lat.

Gdy widzę te dziewczynki, słucham ich dramatów, przypomina mi się moje własne dorastanie – cała ta niepewność, wstyd. Jak bardzo chciałabym aby ktoś wtedy z całą mocą i bez wątpliwości powiedział mi – nie wstydź się! Wyjdź na scenę, w świetle jupiterów, zajmij czas i przestrzeń, wyraź cokolwiek Ci w duszy gra. Jest to piękne, właściwe, wspaniałe. A cały świat na to czeka z otwartymi ramionami. Kto wie jaki obraz bym stworzyła, jaką pieśń zaśpiewała? Ile takich nie zaśpiewanych piosenek czeka w zakamarkach naszych serc? Jak wielkie dzieła nie powstały, zatrzymały się tam, gdzie już nikt ich nie zobaczy? Mimo, że pracuję z kobietami od lat, prowadzę dziesiątki warsztatów, szkoleń, spotkań, terapii i widzę jak na moich oczach kobiety zmieniają się i wyzwalają, to wydaje mi się, że tak naprawdę nie wiem czym byłoby życie bez tej opresji. Żadna z nas tego nie wie. Czasem tylko ogarnia mnie przeczucie, że mogłoby to być czymś niewyobrażalnym, że jest to wielka siła, olbrzymia moc odzyskanego ciała i głosu. Taki obóz to jak kawałek odzyskanego świata.

Nie mam wątpliwości, że to się dzieje – odzyskujemy go. Powoli i nieodwołalnie.
Może następnym razem zaśpiewam, gdy będę chciała. Może moja pacjentka obudzi się, i uzna, że trochę już może pokochać siebie. A kolejna dziewczynka usłyszy, że świat ją woła. I że nie musi już przepraszać. I wolno jej krzyczeć.
Are you ready to rock?

Agnieszka Kramm

Dająca Pochwałę i Ceremonia Świętej Fajki

2009-12-06T09:37:00.000-08:00

W sobotę 5.12. odbyło się drugie spotkanie Kręgu Kobiet. Jego patronką była 12 – sta Matka Klanowa – Dająca Pochwałę, która uczy nas, aby być wdzięcznymi za wszystko czego doświadczamy w życiu. Dziękowaniem stwarzamy przestrzeń dla przyszłej obfitości. Kiedy jesteśmy wdzięczne za wszystko co życie nam daje, dopełniamy krąg błogosławieństw, które otrzymałyśmy.

Dająca Pochwałę uczy nas, że dzielenie się naszą obfitością, jest sposobem na to, by nasze życie rozkwitało.

Jako Matka Obfitości, Dająca Pochwałę uczy nas o wartości dawania tak samo jak przyjmowania. Przypomina nam, że mamy być wdzięczne za to co jesteśmy w stanie rozdać, tak samo jak za podarunki, które otrzymujemy od życia. Proste radości Ziemskiej Wędrówki są darami, które często przyjmujemy za rzecz naturalną. Ciepło Dziadka Słońce, możliwość oddychania, nasze zdrowie, wolna wola, czysta woda, pożywienie, schronienie, a także miłość przyjaciół i rodziny są błogosławieństwami.

Dwunasta Matka Klanowa pokazuje ludzkości, że magia jest niczym więcej niż zmianą w świadomości. Właściwa postawa i przemiana serca stworzyły więcej cudów w ludzkim życiu niż jakiekolwiek czary uczynione przez wszystkie czasy.

Celebrowanie życia i bycie wdzięczną za wszystko przynosi poczucie spełnienia. Odczuwanie wdzięczności za prawdę odnajdowaną w naszym życiu daje nam właściwą postawę i czyni uzdrawiające cuda, a także otwiera nowe ścieżki. Zmiana w postrzeganiu, postawie czy świadomości może stworzyć magię i cuda. Dająca Pochwałę zachęca wszystkie Dzieci Ziemi, chwaląc to co jest najlepsze w ich naturze.

Pokazuje nam, że kiedy celebrujemy to kim jesteśmy i składamy podziękowania za życie, które wiedziemy, otwieramy nasze serca.

Prawda, jaką znajdujemy w każdym doświadczeniu naszej duchowej ewolucji, określa kolejny krok w przód na naszej indywidualnej Ścieżce Pokoju. Składanie podziękowań za każde zwycięstwo, które jest naszym udziałem, zachęcanie innych poprzez pochwały i bycie wdzięcznym za ich zwycięstwa, zapewnia nieustający rozwój w stronę jedności.

Spotkanie otworzyłyśmy dzieląc się tym w jakim miejscu jest każda z nas. Potem przeczytałyśmy historię Matki Klanowej, i zaczęłyśmy się nad nią zastanawiać – jak to naprawdę jest z tą wdzięcznością? Niby znana i oczywista prawda, ale nie tak prosta do przyjęcia. Pojawiły się różne głosy w dyskusji – rozczarowania, rozgoryczenia, zmęczenia długą drogą bez widocznych rezultatów. Ale też głosy celebracji, radości i docenienia aktualnego momentu. Dyskusja naturalnie przerodziła się we wspólną pracę całej grupy. Zrobiłyśmy bardzo głęboki proces grupowy. Pojawiły się w nim dwie tańczące ze sobą siły – siła życia, ciepła, obfitości i siła śmierci, przemijania, przepływu. Dynamika tych sił i człowiek pomiędzy nimi. Odkryciem z tego spotkania było zauważenie, że w momencie, w którym pojawia się blokada, zatrzymanie, aby ten przepływ przywrócić konieczne jest wyrażenie bólu, cierpienia, zaadresowanie go do tego, który jest jego adresatem. Pojawiła się kwestia przemocy i niesprawiedliwości życia, a także wypierana postać sprawcy. Gdy ból jest wyrażony i przyjęty, gdy sprawca tego bólu jest w stanie uznać co uczynił, przepływ może powrócić. I taniec życia może być dalej tańczony.

Na zakończenie spotkania miałyśmy Gościa - Marię Lewańską, która poprowadziła dla nas Ceremonię Świętej Fajki. Było to cudownym dopełnieniem, ukojeniem naszej całodziennej pracy. Dym z fajki, święty dym otulił nas łagodnie zanosząc nasze modlitwy, błogosławieństwa i prośby do serca świata. Bardzo dziękuję Marii za przybycie i poprowadzenie tej niezwykłej Ceremonii.
Agnieszka Kramm